● Odejście: Opuszczenie struktury, która generuje więcej strat niż zysków. Ewolucyjnie to udokumentowany wzorzec, w którym jednostki nie mogące konkurować w obecnej hierarchii odchodzą, by dołączyć do innej grupy lub stworzyć własną. Kiedy koszt pozostania trwale przekracza korzyści, zostanie jest błędem w przetwarzaniu informacji zwrotnej.

Pułapka fałszywej tożsamości

Odejście generuje fazę przejściową i tu czyha największe zagrożenie. Mit samotnego wilka jest fikcją. W rzeczywistości wilki żyjące poza watahą mają drastycznie niższe szanse przetrwania. Samotność u gatunku, który przetrwał dzięki współpracy, jest stanem awaryjnym.

Największym ryzykiem jest moment, w którym izolacja przestaje być informacją zwrotną, a staje się częścią Twojej tożsamości. Narracja „jestem samotny, bo jestem zbyt dobry” jest psychologicznie uzależniająca. To nic innego jak Rola Ofiary (opisana na str. 104), tylko głoszona z wysokiego podestu intelektualisty. Mechanizm jest identyczny. Zrzucasz odpowiedzialność na zewnątrz twierdząc, że świat jest za głupi, by chronić swoje ego przed bólem odrzucenia.

Gdy izolacja zaczyna Ci się podobać, przegrałeś. Ewolucja nie nagradza samotnych geniuszy.