Współczesne dzieci stają przed wyzwaniem nieznanym wcześniej w naturze: nieograniczonym dostępem do taniej dopaminy. Gry i media społecznościowe są zaprojektowane tak, by „hakować” układ nagrody, dostarczając natychmiastowej gratyfikacji bez żadnego wysiłku.

Gdy mózg dziecka przyzwyczaja się do wysokich dawek dopaminy płynących z ekranu, receptory stają się mniej wrażliwe (zjawisko downregulation). Można to nazwać „dopaminową cukrzycą”. W efekcie zwykłe życie – nauka, spacer, czytanie książki – wydaje się dziecku nie tylko nudne, ale wręcz bolesne, bo nie dostarcza takiego strzału neuroprzekaźników. Ograniczanie czasu przed ekranem nie jest więc karą, lecz zabiegiem ratującym układ motywacyjny. Pozwalając dziecku się nudzić (gdy poziom dopaminy spada), przywracamy mu zdolność do czerpania satysfakcji z realnego wysiłku i kreatywności.

Tworzenie pozytywnych nawyków Od najmłodszych lat warto wprowadzać do życia dziecka zdrowe nawyki, które będą stanowić fundament jego przyszłego rozwoju. Pedagogika zwraca uwagę na to, że nawyki ukształtowane we wczesnym dzieciństwie mają tendencję do utrwalania się na całe życie. Regularne rytuały, takie jak czytanie przed snem, wspólne posiłki, codzienna aktywność fizyczna czy angażowanie się w prace domowe, pomagają dziecku zrozumieć, jak ważna jest organizacja czasu i odpowiedzialność.