Odrębność, aby skutecznie wspierała pożądanie, powinna opierać się na naturalnym rytmie, a nie na przypadkowej rozłące. Z perspektywy biologicznej optymalnym rozwiązaniem jest dobowa sinusoida: pierwsza część dnia to czas pełnej autonomii, w którym realizujesz własne cele i aktywności poza relacją, natomiast wieczór to moment powrotu do wspólnej przestrzeni. Partner, który wraca po dniu spędzonym na własnej misji, wraca jako ktoś odrębny i fascynujący, nie jako współlokator, który cały dzień siedział obok.

Ten cykl staje się jeszcze bardziej efektywny, gdy w czasie rozłąki pojawi się intencjonalny sygnał zainteresowania ze strony partnera. Nie chodzi o romantyczne elaboraty, lecz o krótki, konkretny impuls: celowy dotyk w przelocie przed wyjściem z domu, wiadomość z jednym zdaniem zapowiadającym wieczór, albo rzucona mimochodem uwaga przy śniadaniu, która zasiewając obietnicę, pracuje w wyobraźni partnera przez resztę dnia.

Zgodnie z mechanizmem opisanym w rozdziale o dopaminie, taki bodziec uruchamia w mózgu proces oczekiwania na nagrodę. Emocjonalne napięcie buduje się w tle przez resztę dnia spędzonego osobno, a mózg zaczyna symulować wieczorne spotkanie jako obietnicę nagrody. Gdy wracacie do siebie, dopamina już wykonała swoją pracę. Pożądanie nie pojawia się w momencie spotkania. Ono dojrzewało przez cały dzień rozłąki.