Jest to efekt desensytyzacji receptorów dopaminowych oraz naturalnego spadku poziomu fenyloetyloaminy (PEA). Ten ewolucyjny mechanizm ma swój termin ważności – zazwyczaj od 18 miesięcy do 3 lat. Tłumaczy to, dlaczego po tym czasie w związku silne emocje mogą ulec osłabieniu, a niektóre osoby mogą poszukiwać nowych relacji, aby ponownie doświadczyć uczucia euforii. Jednak w długoterminowych związkach w grę wchodzą inne mechanizmy neurobiologiczne, które sprzyjają utrzymaniu więzi. Szczególnie oksytocyna i wazopresyna są odpowiedzialne za budowanie trwałego przywiązania i głębokiej więzi emocjonalnej między partnerami.

Zrozumienie miłości z perspektywy ewolucyjnej i neurobiologicznej pozwala spojrzeć na to uczucie nie tylko jako na romantyczną i poetycką abstrakcję, ale także jako na mechanizm przetrwania, który kieruje naszymi zachowaniami i decyzjami. Miłość, dzięki swojej intensywności i zdolności do tworzenia silnych więzi emocjonalnych, pełniła i nadal pełni fundamentalną funkcję w zachowaniu gatunku ludzkiego. Wiedza o neurobiologii miłości może pomóc nam w bardziej świadomym podejściu do relacji międzyludzkich. Może to sprzyjać budowaniu trwałych i satysfakcjonujących związków.