Umysł nie potrafi właściwie spriorytetyzować zapisywanych treści, bo sygnały emocjonalne są niespójne. Jeśli „reflektor” uwagi (acetylocholina) skacze, a sygnał ważności (noradrenalina/emocje) jest zakłócony, ślad pamięciowy jest płytki i nietrwały.

Pamiętaj: Uczenie się pod przymusem, w stresie wywołanym zewnętrzną presją, również jest biologicznie nieefektywne, ponieważ kortyzol w nadmiarze może blokować dostęp do pamięci. Najskuteczniejsza nauka zachodzi, gdy budujemy pozytywne skojarzenia z przyswajaną wiedzą. Stabilna koncentracja i emocjonalne zaangażowanie w jeden temat to fundament trwałej wiedzy.

Rola wyobraźni i nastawienia

Układ nagradzania w mózgu nie rozróżnia precyzyjnie między wyobraźnią a rzeczywistością. Oznacza to, że zarówno realistyczne działania, jak i wyobrażenia o sukcesach mogą wywoływać podobne reakcje dopaminowe, przygotowując grunt pod naukę.

Jeśli uwierzymy, że nowa zdolność jest dla nas korzystna w sensie ewolucyjnym, mózg chętniej wydzieli dopaminę, co z kolei ułatwi procesy plastyczności. To, co sobie wyobrażasz, może wywołać reakcje chemiczne wspierające proces zapamiętywania. Na przykład sportowcy często używają wizualizacji, aby „przećwiczyć” konkretne ruchy na długo przed ich faktycznym wykonaniem.