W obliczu niebezpieczeństwa gniew potęgował koncentrację, siłę oraz odporność na ból, co zwiększało zdolność do przetrwania.

W społecznościach pierwotnych gniew odgrywał istotną rolę w ustalaniu hierarchii. Wyrażanie gniewu odstraszało konkurentów i wzmacniało pozycję jednostki w grupie, co zapewniało lepszy dostęp do zasobów i partnerów, zwiększając tym samym szanse na reprodukcję.

Współcześnie te emocje mogą jednak przynosić więcej szkody niż pożytku. W świecie, gdzie bezpośrednie zagrożenia są rzadsze, złość i gniew często pojawiają się w odpowiedzi na codzienne stresory, które nie wymagają reakcji obronnej. Te pierwotne reakcje mogą prowadzić do eskalacji konfliktów, niszczenia relacji i problemów zdrowotnych. Gniew, który kiedyś służył do ustalania pozycji w grupie, dziś może działać na naszą niekorzyść, komplikując funkcjonowanie w złożonym świecie społecznym i emocjonalnym. Ponadto złość wpływa negatywnie na naszą zdolność do jasnego myślenia, ogranicza perspektywę i popycha do reaktywnych działań, których później możemy żałować.