Jako mechanizm adaptacyjny, zazdrość pierwotnie miała motywować do rywalizacji o ograniczone zasoby, które były niezbędne dla przetrwania i reprodukcji.

Współczesne realia, zwłaszcza dominująca obecność mediów społecznościowych, dramatycznie zmieniły kontekst, w którym ta emocja się pojawia. Obrazy szczęścia i sukcesu, często starannie wyselekcjonowane i idealizowane, stały się wszechobecnym punktem odniesienia. Konfrontowanie się z tymi wyidealizowanymi wersjami życia innych może prowadzić do nieustannego podnoszenia własnych oczekiwań wobec siebie. Zamiast czerpać motywację z realnych i osadzonych w rzeczywistości celów, zaczynamy odczuwać presję, by dorównać standardom, które są często nieosiągalne.

Ten proces wywołuje mieszankę motywacji i negatywnych emocji. Z jednej strony zazdrość może stanowić impuls do działania, jednak z drugiej – towarzyszy jej poczucie niedoskonałości i niewystarczalności. W konsekwencji prowadzi to do frustracji i obniżenia samooceny. Ciągłe porównywanie się z innymi odwraca naszą uwagę od własnych osiągnięć i potencjału, wzmacniając przekonanie, że zawsze „brakuje nam czegoś” do pełni szczęścia.

Zazdrość w swojej chronicznej formie działa destrukcyjnie na naszą psychikę. Zamiast wzmacniać poczucie wartości, często je podkopuje, prowadząc do błędnego koła porównań i niezadowolenia.