Neurobiologiczne podstawy miłości

Współczesne badania neurobiologiczne dostarczają nam szczegółowych informacji o tym, co dzieje się w mózgu podczas zakochania, czyli pierwszej fazy miłości romantycznej, od której może rozpocząć się głębsze uczucie i trwała więź. Wyniki tych badań wskazują, że zakochanie angażuje te same obszary mózgu, które są aktywowane podczas przyjmowania substancji psychoaktywnych, takich jak kokaina. W momencie zakochania mózg jest zalewany przez dopaminę – neuroprzekaźnik odpowiedzialny za uczucie euforii, motywacji i nagrody. Dopamina jest ściśle związana z systemem nagrody w mózgu, który odpowiada za nasze poczucie przyjemności i satysfakcji.

W rezultacie zakochani doświadczają intensywnego przypływu energii, natrętnych myśli o obiekcie swoich uczuć oraz silnego pragnienia bliskości. Takie zachowanie, które może wydawać się irracjonalne, ma jednak głębokie korzenie ewolucyjne – zwiększa ono szanse na to, że para pozostanie razem, co z kolei sprzyja przetrwaniu ich potomstwa.

Badania z wykorzystaniem technik obrazowania mózgu, takich jak rezonans magnetyczny (fMRI), pokazują, że zakochanie aktywuje układ nagrody, w tym jądro półleżące, które jest odpowiedzialne za przetwarzanie przyjemności i nagrody.