Nawet najbardziej pożądani partnerzy mogą związać się tylko z jedną osobą. Dzięki temu większa liczba mężczyzn znajduje swoje miejsce w systemie społecznym.

Monogamia nie jest więc naturalna w sensie biologicznym, ale jest adaptacyjna społecznie. Pomaga stworzyć społeczeństwa o większym stopniu współpracy, lojalności i długofalowej stabilności. Wspiera budowanie struktur rodzinnych przekazujących wartości, wiedzę i tożsamość kolejnym pokoleniom. Z punktu widzenia psychologii ewolucyjnej to genialne rozwiązanie konfliktu między naturą a kulturą.

Problem w tym, że dziś w epoce cyfrowych wyborów, aplikacji randkowych i globalnego porównywania, normy kulturowe ulegają erozji. Religia i tradycyjna moralność tracą wpływ. Coraz mniej osób zawiera trwałe związki, a układ monogamiczny przestaje być oczywistością. Powraca stare, ale już nie w kontekście wspólnoty, tylko jako indywidualna strategia przetrwania.

Statystyki pokazują wzrost liczby mężczyzn, którzy nie mają żadnych relacji seksualnych, a jednocześnie zwiększa się liczba kobiet zainteresowanych wąską grupą najbardziej pożądanych partnerów. To de facto powrót do poligynii, tylko zamaskowany nowoczesnymi narzędziami.