2. Warunkowanie neuro-asocjacyjne Każda relacja to w istocie pętla nawykowa. Twój cel jest prosty. Musisz stać się „bodźcem warunkowym”, który automatycznie uruchamia w mózgu drugiej osoby reakcję nagrody. To czysta mechanika Pawłowa. Każda interakcja, w której obniżasz czyjś stres lub wywołujesz szczery śmiech, sprawia, że mózg tej osoby zaczyna fizycznie kojarzyć twój obraz z wyrzutem endorfin i oksytocyny. Działa to też w drugą stronę. Jeśli ciągle narzekasz, krytykujesz lub emanujesz lękiem, stajesz się sygnałem zagrożenia. Ciało migdałowate rozmówcy zaczyna reagować na twój widok napięciem, zanim jeszcze otworzysz usta. Nie chodzi o sztuczny uśmiech, ale o higienę energetyczną. Ludzie lgną do tych, przy których ich system nerwowy odpoczywa, a uciekają od tych, którzy go drenują.

3. Omijanie systemów obronnych (dlaczego krytyka to atak) W stadzie naczelnych status równa się przetrwanie. Dlatego każda, nawet „dobra” krytyka jest interpretowana przez pierwotną część mózgu (Szympansa) jako atak na pozycję w hierarchii. Reakcja jest natychmiastowa. Następuje wyrzut adrenaliny i odcięcie logiki na rzecz obrony. Jeśli musisz skorygować czyjeś zachowanie, nie atakuj frontalnie.