Siła bodźców i ich rola

Oprócz częstotliwości, również siła bodźców odgrywa istotną rolę. Słabsze bodźce, takie jak rozmowa z przyjacielem, nie powodują tak gwałtownego wyrzutu dopaminy jak silniejsze, np. granie w gry komputerowe czy spożywanie substancji uzależniających, takich jak nikotyna. Jednak gdy jesteśmy narażeni na silne bodźce przez dłuższy czas, nasze mózgi zaczynają ich „potrzebować”, a słabsze bodźce przestają wywoływać oczekiwany efekt. Przykładem może być tutaj spożywanie słodyczy. Jednorazowy kawałek czekolady wywołuje fazowy wyrzut dopaminy, jednak gdy spożywamy słodycze regularnie, nasz układ dopaminowy zaczyna dostosowywać się do tej stymulacji. Po pewnym czasie, aby poczuć tę samą satysfakcję, potrzebujemy więcej słodyczy lub czegoś bardziej intensywnego. To prowadzi do nieustannego dążenia do coraz silniejszych bodźców, co z czasem uszkadza naszą zdolność do odczuwania radości z codziennych, prostych przyjemności.

Negatywny trend – pułapka dopaminowa

Kiedy jesteśmy wystawieni na nadmiar bodźców – czy to poprzez media społecznościowe, jedzenie, czy inne formy stymulacji – wpadamy w pułapkę dopaminową. Nasz mózg zaczyna potrzebować coraz więcej i więcej, aby utrzymać poziom satysfakcji, co prowadzi do negatywnego trendu w funkcjonowaniu systemu dopaminowego.