To właśnie pęknięcie czyni go cenniejszym, a nie mniej wartym.

Podobnie jest z ludzkimi ranami. Zranienia z przeszłości nie muszą być źródłem wstydu. Mogą stać się częścią siły, odporności i mądrości. Opowiadają historię o tym, jak człowiek został złamany, a następnie złożony na nowo, mocniejszy i piękniejszy niż wcześniej.

Podsumujmy zatem najważniejsze wnioski. Po pierwsze: trauma jest pradawnym programem przetrwania, a nie osobistą porażką. Po drugie: wspomnień nie da się usunąć, ale można zmienić ich emocjonalny sens. Po trzecie: proces uzdrawiania przemienia dawne rany z źródeł bólu w źródła odporności. I wreszcie najważniejsze, ludzki mózg z natury został stworzony do adaptacji i przemiany.