W świetle badań

Opisana wyżej mechanika cyfrowego drenażu nie jest jedynie hipotezą, lecz znajduje twarde oparcie w danych empirycznych. Badania naukowe potwierdzają, że ewolucyjne i społeczne uwarunkowania, gdy zostaną poddane działaniu algorytmów, radykalnie zmieniają dynamikę relacji. Teoria inwestycji rodzicielskiej (Trivers, 1972) wyjaśnia, że kobiety są naturalnie bardziej selektywne w doborze partnera ze względu na większy biologiczny koszt reprodukcji. Buss (1989) wykazał, że preferują one mężczyzn o wyższym statusie, co potwierdzają również badania Kenricka i Keefe’a (1992).

W erze cyfrowej zjawisko to uległo jednak patologicznej amplifikacji. Hipergamia, czyli dążenie do partnerów o wyższym statusie, udokumentowana przez Smuts (1992), została przejęta przez mechanizmy aplikacji. Współczesne media społecznościowe nie tylko wzmacniają te tendencje, ale oferując iluzję nieograniczonego wyboru (Valkenburg & Peter, 2011), zmieniają strategię doboru w niekończący się proces selekcji. Analiza danych z aplikacji randkowych (Bruch & Newman, 2018) pokazuje bezlitosną statystykę, w której uwaga kobiet koncentruje się na ekstremalnie wąskiej grupie mężczyzn o najwyższym statusie, co idealnie wpisuje się w model „kasyna dopaminowego”, gdzie większość graczy inwestuje energię bez szans na wygraną.