Nie ma tu winnych. Jest tylko niezgodność między mózgiem a medium i jedyną winą byłoby nie wiedzieć, że ta niezgodność istnieje.

Używanie komunikacji tekstowej jako głównego kanału głębokich interakcji to jak próba odczytania partytury symfonicznej, mając dostęp tylko do co dziesiątej nuty. Mózg uzupełni brakujące dźwięki, ale uzupełni je szumem, nie muzyką.

Tam, gdzie szum zamienia się z powrotem w sygnał, w spotkaniu, rozmowie i obecności, tam zaczyna się prawdziwa komunikacja.