W tamtym czasie Patrick również poznał kobietę i wyjechał do Berlina. Nasz kontakt stawał się coraz rzadszy, rozmowy stopniowo milkły. Aż któregoś dnia zauważyłem, że nie pojawia się już na ICQ. Początkowo nie przywiązywałem do tego większej wagi. Dopiero po dłuższym czasie zdecydowałem się zadzwonić do jego rodziny. Wtedy usłyszałem wiadomość, która mnie sparaliżowała – Patrick odebrał sobie życie.

Analizując dziś moje dzieciństwo, dostrzegam, jak wiele doświadczeń mogło wpłynąć na mój styl przywiązania. Psychologia mówi o stylu lękowym, o trudnościach w relacjach, o ambiwalencji między potrzebą bliskości a lękiem przed odrzuceniem. U mnie objawiało się to zarówno wycofaniem, jak i silną potrzebą więzi. Wielokrotne przeprowadzki, utraty, niestabilna obecność rodziców, to wszystko zostawiło ślad.

Dziś wiem, że nie miałem wpływu na swoje dzieciństwo, ale mam wpływ na to, jak je przepracuję. To nie jest już historia o winie czy byciu ofiarą. To opowieść o zrozumieniu siebie. O odnalezieniu siły w doświadczeniu. O decyzji, by tworzyć coś nowego mimo trudnego startu. W tej książce dzielę się swoją drogą. Bo wierzę, że każdy ma wybór, jak rozwijać siebie i swoje relacje.